Ատլետիզմ

Ի՞նչ  է  Ատլետիզմը

Ատլետիզմը,  դա  վարժությունների  մի   համակարգ   է,         որը   կատարվում  է  ծանրաձողերի,   հանտելների,  ծանրագնդերի  կամ  մարզասարքերի  միջոցով:  Հաճախ  այս համակարգը  անվանում  են  հրաշագործ  և  քանի  որ   հրաշքները    հենց  այնպես  չեն  լինում,  այս   հրաշքը  ծնվում է կամքից,  համառությունից  և աշխատասիրություունից:  Եթե   այս   հատկությունները  ձեզ   մոտ  թույլ  են  զարգացած,  ապա,  մեծ   հրաշքների   պետք  չէ   սպասել,  սակայն  եթե  վճռականությունը  և  կամքի  ուժը   ձեր  բնավորությանը  մոտ  են  ապա  հրաշքը  այնքան  մեծ  կլինի,  որ  կցնցի  ոչ  միայն  ձեզ,  այլև  հազարավոր  օտար  մարդկանց:

Հիշենք  մի  իրական  պատմություն,  որը  կատարվել  է   աստմա    հիվանդությամբ   տառապող  մի  երիտասարդի  հետ,  որ  միայն  աստիճանները   բարձրանալուց   արդեն  շնչահեղձ  էր  լինում,  ինչպես  ջրից  հանված  ձուկը և  ահա  կյանքի  և  առողջության  համար  սկսված   մարզումները  երիտասարդին  հասցնում  են  այնպիսի մարզավիճակի,  որ  ծանր  ատլետիկայում,  նախկին  աստմատիկը  դառնում  է  աշխարհի   չեմպիոն,  նրա  անունն   է  Տոմմի  Կոնո:  Մի՞թե  սա  հրաշք  չէ:

Իհարկե,  բոլորը  չեն,  որ  դառնում  են  չեմպիոններ,  սակայն,   ատլետիզմին    ծանոթացած  մարդիկ  ստանում  են  բազմակողմանի  ֆիզիկական    պատրաստվածություն,  դառնում  առույգ  և  աշխատունակ,   չէ   որ  ատլետիզմը,  դա   առողջության,  ուժի  և  գեղեցիկ   կազմվածքի   բանալին  է:  Գեղեցիկ   կազմվածքի   մասին  խոսել  են   Գոյան,  Դա  Վինչին,  Ջեկ Լոնդոնն ու Ալեքսանդր Բլոկը:

Սպորտով,   կարելի  է  զբաղվել   ցանկացած   տարիքում,  իհարկե լավ  է  ուշ  քան  երբեք, սակայն  ճիշտը  դա  պատանեկան  հասակից  սկսելն  է,  երբ  մկանները  օրեցօր  փոխվում   և  հզորանում   են:   Հույն   պատմաբան   Պլուտարքոսի  խոսքերով,  առանց  ֆիզիկական  աշխատանքի առողջության  հասնելը  նույնն  է  ինչ  լռությամբ,  ձայնը  մշակելը։

Ատլետիզմի   պատմությունը   սկսվում   է  հին  եգիպտոսից  և  մեծ  զարգացում   անցնելով   հասել  է  մեզ:   Նրա  գագաթնակետը  եղավ  19 դ-ի  երկրորդ  կեսը:  Այն  վարժությունները,  որ  կատարվել  են  1880-ին,  մինչ  օրս  զարմացնում   են   մեր   օրյա   հսկաներին:   Գիտության  զարգացման  հետ  մեկ  տեղ  սկսվեցին   արտադրվել  դոպինգներ,  անաբոլիկներ,  ստերոիդներ,  սակայն,   նույնիսկ  ամենահզոր  խթանիչների  օգնությամբ  այժմյա  պրոֆեսիոնալները,   չեն   կարողանում   ցուցադրել   նման  արդյունքներ:  Օրինակ՝ Լուի  Յունի  անունով  ֆրանսիացի  հսկան,  որին  ճանաչում  էին,  որպես  Ապոլոն,  ունենալով  188սմ  հասակ,  և  127կգ  քաշ,  տիրապետում   էր  ձեռքերի  ֆանտաստիկ  ուժի :  Նա  կարողանում   էր   իր  ամենօրյա   ելույթների   ժամանակ   բարձրացնել  165 կգ-ոց   ծանրաձողը,  որի   հաստությունը  5 սմ  էր:   Իհարկե  ծանրամարտում  165կգ-ը  մեծ  քաշ  չէ,  սակայն   Յունիի  ծանրաձողը  չէր  պտտվում,  իսկ  ծանրամարտում   չպտտվող  ծանրաձող  չի  լինում,  այլապես  անհնար  կլինի  բարձրացնել  այն,  դրան  գումարած  ձողի  5 սմ  հաստությունը,  վարժությունը,  իրոք   դարձնում  են   անհնարին,  միայն  30  տարի  անց,  նույն  վարժությունը   1924 թ.  կարողացավ  կատարել   նրա   հայրենակից,   Օլիմպիական  խաղերի  հաղթող  Շառլ  Ռիգուլոն:

Կամ  կանադացի Լուի Սիռ  անունով  հսկան,  որի  քաշն  էր 156կգ,  մի  մատով  կարողանում  էր  պոկել  240կգ-ոց  ծանրաձողը,  բռնելով  նրա  վրա  ամրացված  հատուկ  օղակից,  իսկ  73կգ-ոց  ծանրագունդը,  կանգնած,  մի  ձեռքով  կարողանում  էր  հրել  36  անգամ:

Կար  նաև  գերմանացի  Արթուր  Սակսոն  անունով  ատլետ,  որը  ի  տարբերություն   մյուսների,  չուներ  մեծ  մկանային   զանգված,   սակայն,   տասնյակ   ռեկորդների  հեղինակ  էր,  դրանցից   մեկն  էր   «հասցնում»   վարժությունը  այն  է,  բարձրացնելով   152կգ-ոց    ծանրաձողը,  գլխավերևում   մի   ձեռքով   պահելով    կքանստում   էր,  մյուս   ձեռքով  վերցնում  51կգ-ոց   ծանրագունդը,   կանգնելով  այն  նույնպես  բարձրացնում    վեր,   այսպիսով  ընդհանուր  քաշը  դարձնելով  203կգ:

Մեծ  ուժի  տեր   էր  նաև,  ռուսական  ատլետիկայի  հիմնադիր՝   Վլադիմիր   Կրաևսկին:   Բավականին    դժվար,  «խաչ»   կոչվող  վարժությունը,  այն  է  դեպի  կողք  պարզած  ուղիղ   ձեռքերի  մեջ  պահել  որքան  հնարավոր  է  ծանր  քաշ,  նա  կատարում  էր  յուրաքանչյուր   ձեռքում  պահելով  41կգ-ոց  ծանրագնդերը:

1899թ.  աշխարհի  չեմպիոն  ճանաչվեց  Սերգեյ  Ելիսեևը,  «երկաթե   մարդ»   մականունով,  որը   աջ   ձեռքով   բարձրացնելով  61կգ-ոց   ծանրագունդը,  գլխավերևում  պահելուց  հետո,  ուղիղ  պարզած  ձեռքը,   դեպի  կողք  իջեցնելով  մինչև  հորիզոնական   դիրք,  մոտ  20վ  պահում  էր  այն:

1893թ.   Հուլիսի   3-ի   «Պետերբուրգյան    թերթիկ»   հանդեսը  գրում  է  ոմն  Իվան   Չեկունովի  մասին,  որը  հսկա  ամբոխի  առջև,  առանց  դժվարության  գետնից   պոկում  էր  560կգ-ոց  երկաթե  ձողը:
Պաուլո  Անդերսոն  անունով   հսկան,  կքանստում   վարժությունը  կատարում  էր  500կգ-ով:
ԱՄՆ-ի  Այովա  նահանգից  Կառլ  Նորբերգը,   ծանրոցներով  մարզվելը   սկսելով  45  տարեկանում,  76  տարեկանում,  պարկած   ծանրաձողի  հրում   վարժությունը   կատարում  էր  205կգ-ով:

1955թ.   զուգափայտերի   վրա,   հրում   վարժության    ռեկորդ  գրանցեց   ամերիկացի   ծանրամարտիկ,   Մարվին  Էդերը,  ունենալով  90կգ   սեփական   քաշ,   նա  վարժությունը  կատարեց  իր  վրա  ավելացնելով  145կգ  ծանրություն:

Եվ   չնայած   իրենց   սեփական   ծանր   քաշերին   և  մեծ  քաշերով  դժվար  վարժություններ  կատարելուն,   նրանք  բոլորն  էլ   հեշտությամբ   վազում,   լողում   և    բարձրություն  էին  ցատկում:  Օրինակ ՝  19 դ   վերջին,   Պավել  Ստուպին   անունով  ատլետը,  իր  կրկեսային  ներկայացումների   ժամանակ,  աշխատելով   ծանր  գնդերի   հետ,  պոկելով   հաստ   երկաթե   շղթաներ   և  այլն,   ներկայացումը  միշտ  ավարտում   էր   ակրոբատիկ  սալտոներով, չնայած  իր  145կգ  սեփական  քաշին:

Կամ   գնդի    հրում   վարժության    ռեկորդակիր   Ռենդի  Մաթսոնը,  որը  հիմնականում  մարզվում   էր   ծանր  ֆիզիկական  վարժություններով,  կարողանում  էր  ունենալով  118կգ   քաշ, 100մ  վազել  10,9 վ-ում,  և  թռիչք  բարձրություն  ցատկել   185սմ:   Իսկ  1933թ.,  110կգ-ով,   բարձրացում  բիցեպսին  վարժություն  կատարող  Հերման  Հերները,  բռնելով  ամեն  ձեռքում   50կգ-ոց  ծանրագնդերը,  100մ  վազում  էր  18վ-ում:
Ծանր  ֆիզիկական  աշխատանքի  ժամանակ,  ջլերի  դերին  մեծ   նշանակություն  էր   տալիս  այն  ժամանակների  մեծանուն  ատլետ,  որի   ռեկորդները  բազմաթիվ  են՝  Ալեքսանդր    Զասսը:   Նրա   կարծիքով,   ծանր  և  դժվար  ֆիզիկական   վարժություն   կատարելու   գաղտնիքը,   ոչ  թէ  մկանային   հյուսվածքների  մեծ  և   մարզված   լինելն  է,   այլ   ջլերի  և  հոդերի   պինդ  և  դիմցկուն  լինելը:   Այդ  փաստը,  նա  ապացուցում  էր  իր  իսկ  մշակած  վարժություններով  և  կոմպլեքսներով  ձեռք  բերած  հսկայական  ուժով:  Առաջին  համաշխարհային  պատերազմի  ժամանակ  գերի   ընկած  Զասսը,  վիրավոր  վիճակում,  ձեռքերով  պոկում  է  ոտքերին   ամրացված  երկաթե   շղթաները  և  ծռելով   վանդակաձողը   կարողանում  է   փախչել  թշնամուց  և  վերադառնալով   հայրենիք,   կրկեսում   շարունակում  է  ամբոխին   զարմացնել   իր  գրեթե  անհնարին  վարժություններով:  Ունենալով   ընդհամենը  168սմ  հասակ  և  երբեք  չգերազանցված  80կգ  քաշ,  նա  առանց  դժվարության   բարձրացնում   էր   400կգ-ոց  ձին  և  հանգիստ   քայլում   կրկեսի   արենայում:   Այլ   շատ  ու  շատ  վարժություններով   նա   կարողացավ    ապացուցել,   որ  ուժեղ  լինելու   համար   կարևորը   մկանների   չափսերը    չեն:    Նրա       մշակած  մեթոդնեդը,  հետագայում  օգտագործվեցին   տարբեր   մարզաձևերում,   մարզիկներին  հասցնելով  նորանոր  ռեկորդների:

19դ  վերջի  և  20դ-ի  սկզբի  բազմակի  չեմպիոններից  էր  նաև   Գեորգ  Գակկենշմիդտը,  որը  90  տարեկանում  իր  ուժով  շարունակում  էր  մարդկանց զարմացնել այնպես,  ինչպես  դա  անում  էր  16  տարեկանում:

Այս  անուններն  ու  ցուցանիշները  բազմաթիվ  են  և  ժամանակակից   սպորտում   նրանց   մեթոդները  շարունակում  են  մնալ  արդյունավետ:
20 դարում  գիտության  և  տեխնիկայի  զարգացման  հետ  մեկ  տեղ,   մարդու   ֆիզիկական   աշխատանքի  կարիքը  հասցվեց  մինիմումի,  դրան  գումարած  մեր  օրերի  պրոբլեմները  և  սթրեսը,  մարդուն  ավելի  են  պարտավորեցնում  սպորտով  զբաղվելուն:  Այս  դեպքում  ատլետիզմը  ամենահարմար  տարբերակն  է:  Բազմաթիվ  հիվանդությունների  դեպքում,  առաջին  դեղամիջոցը  համարվում  է թեթև մարմնամարզությունը:  Ցավոք  21 դ-ում,   ատլետիզմով  հիմնականում  զբաղվում  են,  ոչ  թէ  ուժը  և  ֆիզիկական   ունակությունները   ավելացնելու,  այլ   առողջական  խնդիրները  լուծելու  համար:  Նպատակ  չի  դրվում  նոր  ռեկորդներ   գրանցելու  մեջ:  Իսկ  ատլետիզմը, դա  այն  մարզաձևն  է, որտեղ  բացահայտվում  են  օրգանիզմի   ֆիզիկական  ունակությունները:  Ճիշտ  և  սիստեմատիկ   կատարելով   վարժությունների   մշակված  կոմպլեքսները,  նույնիսկ   տնային   պայմաններում  կարելի  է  բավական  հաջող  մարզել  մարմինը,  դարձնելով այն  գեղեցիկ  և  օրինակելի  պատանիների  համար: Այսօր  ամբողջ   աշխարհում,   ատլետիզմը   կարևորում  են,  նույնիսկ  չինաստանում,  որտեղ  գերիշխում   են   ավանդական  արևելյան  մարզաձևերը,  համարում  են,  որ  երկարակեցության   գաղտնիքը   ատլետիզմն   է:   Երբեք  ուշ  չէ  սկսել  մարզվել,  անգամ  մարդիկ,  օվքեր  պատանի  հասակում  չեն  այցելել  սպորտային  սեկցիաներ  և  գտնվում  են  ֆիզիկապես  տկար  վիճակում,  ատլետիզմի  օգնությամբ  հնարավորություն  ունեն  մարզվելու  և  հասնելու  զարմանալի  արդյունքների:  Ատլետիզմով  զբաղվելու  պատճառներն  ու  նպատակները   բազմաթիվ  են  ու  տարբեր,  սակայն   մարզվողները  բաժանվում  են  2  խմբի:

I-խումբը,  դա  սիրողական   մակարդակի   պարապողներն   են:  Նման   պարապմունքներ  կարելի   է  անցկացնել աշխատանքից,   թէ  առաջ,  թէ  հետո,  շաբաթական  3,  2,  և  նույնիսկ  1  անգամ,  ծանր   քաշերը   պարտադիր  չեն:  Այսպիսի   պարապմունքները  նույնպես  արդյունավետ  են  և  նախատեսված  են  ավելի  շատ  առողջական  խնդիրները  լուծելու  և  ինքնազգացողությունը  բարելավելու  համար:
II- խումբը,  դա  պրոֆեսիոնալ  մակարդակի  պարապողներն   են:   Այսպիսի   մարզումների   համար   մարզիկը  պետք  է  ատլետիզմի  մասին  ավելի  շատ  տեղեկացված  լինի:  Այսպի  մարզումները  կարող  են  սկսվել  արթնանալուց  2-3 ժ  հետո,  սակայն   ավելի  ցանկալի  է երեկոյան,  քանի  որ  «տեստաստերոն»    կոչվող    տղամարդկային    հորմոնը  ավելի   շատ   արտադրվում  է   երեկոյան:  Մարզումները  պետք  է  կատարվեն  անհատական  մարզիչի  ներկայությամբ, տան  պայմանները  դառնում  են  անարդյունավետ  և  գերադասվում  են   մարզասրահները:  Կարևորվում   է  օրվա   ռեժիմը  և  սնունդը,  աստիճանաբար   աճում  են  ծանրաձողերի  և  հանտելների  քաշերը,  պարտադիր  են  դառնում  սննդի  հավելումները   «պրոտեիններ»,  վիտամիններն  ու  միներալները,  շաբաթական  1-2 օր  աէրոբ  աշխատանքը՝  լող,  վազք,  ձիավարություն:  Միայն  այս  բոլոր  պայմանները  կիրառելու  դեպքում,   կարելի   է  առանց  առողջության  համար  վտանգավոր  խթանիչների՝ ստերոիդներ,  անաբոլիկներ,  դոպինգներ, հասնել  նախատեսված  նպատակներին:                                          Ատլետիզմի  նպատակը,  իր  ստեղծման  օրվանից,  եղել  է  մարդկանց  առողջ  և  ուժեղ  դարձնելը,  և  քանի  որ այն,  այսօր  դեռ  չի  համարվում  օլիմպիական   մարզաձև   և  մարզիկների   մոտ  չի  անցկացվում   դոպինգ   ստուգում,  ամբողջ վստահությունը  դրված  է  մարզիկների  խղճի  և  գիտակցության վրա:  Չնայած,  որ խթանիչների  շնորհիվ   ատլետը  կարողանում  է  կարճ  ժամանակահատվածում  ցուցադրել  ֆանտաստիկ արդյունքներ, այնուամենայնիվ  պետք  է  գիտակցել,  որ  դրանք  անհետևանք  չեն  մնում  և  առողջության  վրա   թողնում  են   անդառնալի   հետևանքներ:
20դ-ի  երկրորդ կեսից  ատլետիզմը  անվանափոխվեց  և  բաժանվեց  2  մասի՝  ֆիթնեսի  և  բոդիբիլդինգի:   Ֆիթնեսը,  որպես  մարզաձև  կայացավ   ավելի  ուշ,  քան  բոդիբիլդինգը:  Բոդիբիլդինգի  հիմնադիրները  դարձան  Վեյդեր   եղբայրները՝   Ջոնը  և  Բենը:  Մինչ  1965թ.  Կազմակերպվում  էին  տարբեր  մակարդակի  մրցումներ:  Օրինակ՝Մր. Եվրոպա, Մր. Ամերիկա, Մր. Տիեզերք,  սակայն 1965թ. կազմակերպվեց  Մր. Օլիմպիա մրցույթը,  որը  շարունակվում  է  մինչ  օրս:

I-ը  Մր. Օլիմպիա   դրձավ  Լարի  Սքոթը,  նա   առաջինն  էր  բոդիբիլդինգի  աշխարհում, որը  կարողացավ  ձեռքի  պարագիծը   հասցնել  50 սմ-ի:  Նա   ստեղծեց   մի  շարք  մարզասարքեր  և  սպորտային   պարագաներ,   որոնցից  ամենաճանաչվածը  կրում  է  հենց  իր   «սքոթի   նստարան»   անունը:  Այն  նախատեսված  է  բիցեպսների՝  ձեռքի  երկգլխանի  մկանի զարգացման  համար:  Յուրաքանչյուր   Մր. Օլիմպիա,   չնայած   մկանային   համակարգի   համաչափ  զարգացվածության,  ունի  1  կամ  2  մկանախմբի   առավել   զարգացվածություն,   որն  էլ  հանդիսանում   է   նրանց   հաղթական   այցեքարտը:   Եվ   չնայած    Սքոթթի    մոտ    դրանք     բիցեպսներն     էին,  նա  կարողանում  էր  տրիցեպսների   համար   նախատեսված   «ֆրանսիական հրում»  վարժությունը,  պարկած  վիճակում  կատարել  90 կգ-ոց  ծանրաձողով:  Հաղթանակից  նույնիսկ   40  տարի  անց,  նա  շարունակում  էր  մնալ  հիանալի  մարզավիճակում:  Լարի  Սքոթը  Մր. Օլիմպիա  դարձավ  2  անգամ՝  1965  և  1965 թթ..

1967–1969թթ..-ին  Մր. Օլիմպիա   եղավ  Սերջիո  Օլիվան,  որը   մեզ   հայտնի  է  «Սպարտակ»   ֆիլմից:   Կուբայից  ԱՄՆ ժամանած  սևամորթ  այս  բռնցքամարտիկը, ապաստան  խնդրելով,  երբեք  չի  վերադառնում  հայրենիք  և  զբաղվելով  պրոֆեսիոնալ  բոդիբիլդինգով, կարողանում  է  դառնալ  եռակի  Մր. Օլիմպիա:  Սակայն  1970թ.-ին  ևրոպայից ժամանած  «ավստրիական  կաղնին», այսպես  էին  անվանում  23  ամյա   Առնոլդ  Շվարցենեգգերին,  խլեց  տիտղոսը  Օլիվայից,  պահեց   այն   մինչև   1975թ.-ը  և  մրցումներից   հետո   հայտնեց,  մեծ  սպորտից   հեռանալու  իր  որոշման  մասին:

1976թ. Մր.Օլիմպիա  տիտղոսը  նվաճեց  Շվարցենեգգերի  ամենամտերիմ   ընկերներից   մեկը՝  Ֆրանկո  Կոլոմբոն:  Ծնունդով  իտալացի, կարճահասակ այս  ատլետը, նույնպես  նախկինում  լինելով   բռնցքամարտիկ,  ի տարբերություն  Առնոլդի,  ուներ   ոտքերի   հսկա   մկանային   զանգված,  սակայն  դա  քիչ  էր,  որպեսզի  կարողանար  երկար  պահել  Մր. Օլիմպիա  տիտղոսը:

1977-1979թթ..  Մր. Օլիմպիա  համարվեց,  մկանների  անհավանական  ընդգծվածություն   ունեցող  Ֆրենք   Զեյնը:  Չունենալով   մեծ  մկանային  զանգված,  Զեյնը  իր  կազմվածքի   համաչափության  և  բեմի  վրա  գեղեցիկ  կատարողականության   շնորհիվ,   կարողացավ   3   տարի   անընդմեջ  դառնալ   Մր.  Օլիմպիա:  Հետաքրքիր  է  այն  փաստը, որ  1969թ. Մր. Տիեզերք մրցումների  ժամանակ,  ընդհամենը  39 սմ  բիցեպսներով  Զեյնը,  կարողանում  է  հաղթել  ևրոպաից  ժամանած  Շվարցենեգգերին,  որի  բիցեպսները  արդեն  50 սմ  էին:  Հետագայում  Շվարցենեգգերը  պատմում  էր,  թէ  պարտությունից        հետո,       ինչպես       էր           ամբողջ    գիշեր  երեխայի  պես  լացում:

1979թ.   Շվարցենեգգեերը,   չնայած,  որ   արդեն   նկարահանվել  էր  մի  շարք  ֆիլմերում,  աշխատում  էր,  որպես  սպորտային  մեկնաբան:  Երբ  մրցումներից   հետո  հարցազրույց  է  վերցնում    Զեյնից,      չեմպիոնը  ասում  է.
– Պատկերացնու՞մ   էս  Առնի,  ես   այնքան  երջանիկ  եմ,  զգում  ինձ,  որ  նույնիսկ   քեզ  հաղթելու  ժամանակ  այսքան  ուրախ չէի:

Հիշեցնելով  Առնոլդին  իր  ծանր  պարտությունը,  նա  ասես  ստիպում  է,  որ  Շվարցենեգգերը  վերադառնա  մեծ  սպորտ:  1980թ.  մրցումներից   առաջ,  Զեյնը   պատահաբար  մարզասրահում  տեսնում  է  Առնոլդին,  ծանր   մարզումներ   կատարելու   ժամանակ:  Հետաքրքրվելով,  թէ արդյոք  Շվարցենեգգերը  պատրաստվում  է  մասնակցել,  նա  ստանում  է  բացասական  պատասխան:  1980թ.  ֆավորիտ  էր  համարվում,  նույնպես  շատ  ճանաչված  ատլետ՝  Մայք  Մենթցերը,  սակայն  Շվարցենեգգերի   անսպասելի  մասնակցությունը,  ոչ  ոքի  շանս  չի  թողնում  և  1980թ. ճանաչվելով  արդեն VII-րդ  անգամ Մր. Օլիմպիա, Առնոլդ Շվարցենեգգերը  դառնում  է  բոդիբիլդինգի  ամենավառ  լեգենդը:
1981թ.,  ինչպես  և  1976թ.,  Շվարցենեգգերից   հետո   Մր. Օլիմպիա  է  ճանաչվում   Ֆրանկո  Կոլոմբոն    և   կրկին  ընդհամենը  մեկ  տարով:

1982թ.  Մր. Օլիմպիա   մրցումները   հաղթում  է  նախկինում  օպերային   երգիչ՝  Քրիս   Դիքերսոնը:   Նրա   մոտ  բավականին  հզոր  կերպով  զարգացած  էին   որովայնի  մկնները:  Նրա  պատմելով,  մրցումներից  առաջ  ամեն  օր  քնելուց  առաջ  այնքան  էր   աշխատում   որովայնի  մկաննետի  վրա,  որ  չէր  զգում,   թէ   ինչպես   էր  քնում:  1983թ.  Մր. Օլիմպիա  է  Ճանաչվում,  նախկինում   բոլորին  անհայտ  Սամիր  Բաննու  անունով  ատլետը:  Նրա  սրունքների,  «ձկնամկաններ»,  մկանները  այնքան  հզոր  էին,  որ  վարժությունը,   նախատեսված  այդ   մկանների  համար,  նա  առանց  դժվարության  կատարում  էր  500կգ-ով:

1984թ.  Մր. Օլիմպիա  է  դառնում  սևամորթ  ատլետ՝  Լի  Հաննեյը  և  երկար  տարիներ  պահում   այդ  տիտղոսը:  Նրա  հիմնական  գործունեությունը  միշտ  եղել  է  բարեգործությունը:  Իր  աշխատած   գումարների   մեծ  մասը   տրամադրելով  հիվանդանոցներին, մանկատներին,  բարեգործական   հիմնադրամներին,   նա  իր  մեծ   անունը  գրեց   բոդիբիլդինգի   պատմության   էջերում:   Մինչև  1991թ.-ը  պահելով   չեմպիոնական   տիտղոսը,   նա   հեռացավ  մեծ  սպորտից,  մնալով  անպարտելի:

1992թ..ին   Օլիմպիայում  կարելի  է  ասել   սենսացիա   է  տեղի  ունենում,  առաջին  անգամ  Մր. Օլիմպիա  գավաթը  դուրս  է  գալիս  ԱՄՆ-ի  սահմաններից  և  դա  անում  է  Դորիան  Յաթսը:  Անգլիայից  ժամանած  այս  ատլետը,  բոդիբիլդինգ   է   բերում   մի   այլ   չափանիշներ,   որոնք  առաջացնում  են  շատերի   դժգոհությունը:  Խոսքը,  մեծ  չափսերի   հասնող   մկանային   զանգվածի  ծավալների  մասին  է,  որտեղ  համաչափությունը  զիճում  է  մկանային  մասսային:  Այս  երևույթին   դեմ   էին   բոդիբիլդինգի  աշխարհում   հայտնի  Շոն  Ռեյը,  Կևին   Լևրոնը  և   շատ  ուրիշներ,  որոնց   կարծիքով   համաչափությունը   պետք  է  լինի  առաջին  տեղում:  Այնուամենայնիվ  Յաթսի   ցուցադրած  չափանիշները,  բոդիբիլդինգը  բերում  են  մի  այլ  հարթություն:   Նույնիսկ  նրա   մարզումների  ոճը  հիմնավորապես  տարբերվում  էր  կլասիկ  բոդիբիլդինգի   մարզումներից:   Յուրաքանչյուր  վարժություն   նա  կատարում   էր   ընդհամենը   մեկ   մոտեցումով:   Նրա  կարծիքով  նույնիսկ  մեկ  մոտեցումով  մկանը  կարելի    է  բավական  հաջող  մարզել:  Այսպիսի  մարզումներով  նա  կարողացավ   մնալ  Օլիմպիայի  բարձունքում   ևս     մի  քանի  տարի:  Հաստատուն  քայլերով  այդ  նույն  բարձունքին  էր  մոտենում  սևամորթ  Ռոննի  Կոլեմանը,  որը  պահպանելով  Յաթսի  վոճը,  խոսքը  հսկա   մկանային  զանգվածի   մասին  է,  կարողանում   է  ցուցադրել  զարմանալի  մկանային   համաչափություն  և  1998թ.-ին  դառնալով  Մր. Օլիմպիա,  տիտղոսը  պահում  է   մինչև   2005թ.-ը:  Յուրաքանչյուր   բոդիբիլիդեր,  եթե   հասնում   է  մեծ  նվաճումների,  երկարատև  մարզումներից,   բժշկի   հսկողության   տակ   օգտագործվող  խթանիչներից   զատ,  նա   պետք   է  օժտված  լինի  նաև  առողջ  գենետիկայով: Դրա  վառ  ապացույցը   հենց  ինքը,   Ռոննի   Կոլեմանն   է,  որին  16  տարեկանում,   փողոցում  մոտենում  է  մի  անծանոթ  և  խորհուրդ  տալիս,  որպեսզի  մարզումների  ժամանակ  քիչ  խթանիչներ  օգտագործի,  սակայն  Ռոննին  նույնիսկ  չգիտեր,  թէ   ինչ  է  բոդիբիլդինգը:  Առաջին  անգամ  մտնելով   մարզասրահ,  նա  պարկած  հրում  վարժությունը  կատարում  է  140կգ-ով:

Խոսելով  չեմպիոնների  մասին,  չպետք   է  մոռանանք տարբեր  թվերին  Օլիմպիայի  մասնակիցներին,  որոնց  բախտը  չժպտաց  չեմպիոն  կոչվելու, սակայն  նրանցից  շատերը  իրենց  անունը  գրեցին  բոդիբիլդինգի  պատմության   մեջ:  Սկսենք  նրանից,  որ   Օլիմպիային  մասնակցելը,  արդեն  համարվում  է  հաղթանակ,  քանի  որ  մարզվողների   միլիոնավոր   բանակից,  ընդհամենը  մի  քանի  տասնյակ  ատլետ  է կարողանում  մասնակցել  Օլիմպիային: Նրանցից  շատերի  մասին  կարելի  է  երկար  խոսել,  օրինակ՝ Թոմ  Պլաց  անունով  մարզիկը,  որը  հայտնի էր  ոտքերի  քառագլուխ  մկանների հզորությամբ, կարողանում  էր  150կգ-ով  կքանստում  վարժությունը,  3  մոտեցումով կատարել  50  անգամ: Նման  արդյունք  մինչ  օրս   ոչ  ոք  չի  ցուցադրել:  Շատ   մարզիկներ   կան,   որ  150կգ-ոց  ծանրաձողով  կքանստում  են  50  անգամ,  սակայն   երկրորդ   մոտեցման  ժամանակ,  չկարողանալով,  ստիպված  դադարեցնում   են   վարժությունը:  Կամ   Ավստրալիայի  բազմակի  չեմպիոն՝  Լի   Պրիստը,  որի  հասակը  163 սմ  է,  տիրապետում  է  45սմ-ոց  նախաբազկի,  իսկ  մարզասարքի  վրա,  հրում  ոտքերով  վարժությունը  250կգ-ով,  ընդհամենը  15 րոպեում,  1000 անգամ  կատարելը   նույնպես   անկրկնելի   արդյունք  է:  Այսպիսի  ցուցանիշներ  և  մարզիկներ   շատ  կային  ու  կան,  սակայն  բոդիբիլդինգի  պատմության  մեջ,  իր  առանձնահատուկ  մարզումների   համակարգերով,   մարզչական    ունակություններով   և   բազմաթիվ   հեղինակային   գրքերով   առանձնանում   է  մեծանուն   բոդիբիլդեր,  1980թ.-ին  Մր.  Օլիմպիայի  գլխավոր ֆավորիտ   համարվող  Մայք  Մենթցերը:  Նրա   մարզումների   ոճը,   ինչպես,   որ   Դորիան  Յաթսի  մոտ,  հիմնովին   տարբերվում   էին  կլասիկ   բոդիբիլդինգի  մարզումներից: Կլասիկ  բոդիբիլդինգի մարզավոճը,   դա   բոդիբիլդինգի   հիմնադիր՝  Ջոն   Վեյդերի  ստեղծած  մարզումների  համակարգն  է, որի ժամանակ, սկզբում   կատարվում   են   բազային,  հետո   նոր   միայն  կոնցենտրացված  համարվող  վարժությունները:  Բազային  համարվում  են  այն   վարժությունները,  որոնց  ժամանակ  միանգամից  աշխատում  են  մի  քանի  մկանախմբեր,  իսկ  կոնցենտրացված  վարժությունների  ժամանակ  աշխատում  է  միայն  տվյալ  մկանախումբը:  Մայք Մենթցերը,  իր   մեթոդներով   կարողացավ   ապացուցել, որ  հակառակ  կերպով,  այսինքն   սկզբում  կատարելով  կոնցենտրացված,  այնուհետև   բազային վարժություններ,  նույնպես  կարելի  է արդյունավետ  մարզել  մկանային  համակարգը  և  հասնել  հաջողության: